Brexit - Ομιλία του Manuel Valls στην Εθνοσυνέλευση, 28 Ιουνίου2016 [fr]

Ομιλία του Πρωθυπουργού Manuel Valls στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση - Τετάρτη 28 Ιουνίου2016

Κύριε Πρόεδρε,
Κυρίες και Κύριοι Υπουργοί,
Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές,
Πρόκειται για ένα ιστορικό σοκ : για πρώτη φορά από την απαρχή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, ένας λαός αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ένωση.
Θεωρούσαμε μερικά πράγματα δεδομένα … ότι γεγονότα που συνέβησαν δεν μπορούν να ανατραπούν …
Πόσες φορές δεν ακούσαμε για τον αμετάκλητο χαρακτήρα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος !
Αλλά υπολογίζαμε χωρίς την Ιστορία, η οποία εμφανίζεται όταν εκείνη το θελήσει. Και κυρίως όταν οι λαοί το αποφασίσουν, όταν οι λαοί υπενθυμίσουν ότι μόνον εκείνοι είναι οι κυρίαρχοι, σε όλους εκείνους που τους λένε: « δεν έχετε επιλογή », « δεν υπάρχει plan B ».,.
Οι Βρετανοί αποφάσισαν. Πρέπει να σεβαστούμε την δημοκρατική αυτή επιλογή. Επιβάλλεται σε όλους μας.

Από εδώ και πέρα, η εναλλακτική είναι εύκολη: είτε πράττουμε όπως πάντα, αποφεύγοντας το προφανές, προσπαθώντας απλά να τα μπαλώσουμε με μικρο-ρυθμίσεις, είτε επιδεικνύουμε επιτέλους το θάρρος που απαιτείται, φθάνουμε στη ρίζα του προβλήματος και μετατρέπουμε το σημερινό σοκ σε ηλεκτροσόκ !
Γιατί το ιστορικό λάθος θα ήταν να πιστέψουμε ότι το συγκεκριμένο δημοψήφισμα αφορά μόνον τους Βρετανούς. Όχι ! Αφορά το μέλλον του κάθε λαού της Ένωσης. Άρα λοιπόν, και πριν από όλα, το μέλλον του γαλλικού λαού. Αυτός είναι και ο λόγος που η κυβέρνηση θέλησε να μιλήσει ενώπιόν σας, σε πλήρη συμφωνία με τον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης.
Γιατί πιστεύω βαθιά στην Ευρώπη. Από τις ρίζες μου, από τις καταβολές και πεποιθήσεις μου, αρνούμαι την αποτυχία του μεγάλου αυτού οράματος. Αρνούμαι την ανατροπή και το ναυάγιό του, εξαιτίας του ολοένα και μεγαλύτερου λαϊκισμό. Αρνούμαι να παραδοθούμε στη μοιρολατρία, στην απαισιοδοξία. Αρνούμαι να το υποστούμε.
Για αυτό, καθένας μας πρέπει να αναρωτηθεί σχετικά με τις βασικές παραδοχές του, να κάνει την αυτοκριτική του.

1. Η διαπίστωση : μια βαθιά δυσφορία στην Ευρώπη
Γνωρίζω καλά ότι για ορισμένους, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν αποτελεί έκπληξη. Εξάλλου, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε πάντοτε μιαν « ειδική » σχέση με την Ευρώπη. Το ένα πόδι μέσα, το άλλο πόδι έξω, όπως συνηθίζουμε να λέμε.
Η ανάλυση αυτή θα αποβεί μοιραία. Η ψηφοφορία της περασμένης Πέμπτης αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο. Δεν είναι η ώρα για διπλωματική συναίνεση. Πρέπει να «σπάσουμε το απόστημα».
Η ψηφοφορία αυτή δείχνει τη δυσαρέσκεια των λαών.
Αμφιβάλλουν για την Ευρώπη.
Δεν καταλαβαίνουν τι κάνει, δεν καταλαβαίνουν τι τους προσφέρει… Για εκείνους, η Ευρώπη είναι παρούσα στα ασήμαντα και απούσα στα σημαντικά.
Χειρότερα ακόμα, έχουν την αίσθηση ότι επιβάλλει τις επιλογές της και είναι συστηματικά εναντίον τους.
Το σύνθημα των οπαδών του Brexit, « να ξαναπάρουμε την εξουσία », τα λέει όλα. Δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε.
Η Ευρώπη μπορεί να υπάρχει μόνον με τους λαούς. Αλλιώς θα διαλυθεί.

2. Η Γαλλία πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία
Μετά από αυτήν τη διαπίστωση, τι πρέπει να κάνουμε ;
Πεποίθησή μου είναι ότι αυτή η κρίση, όπως όλες οι κρίσεις, είναι ευκαιρία για μια μεγάλη αλλαγή.
Όπως καθόλη τη διάρκεια των τελευταίων ετών, κάθε φορά που διακυβεύονται ουσιαστικά ζητήματα στην Ευρώπη, η Γαλλία οφείλει να είναι παρούσα.
Αυτό ακριβώς συνέβη πριν από έναν χρόνο, όταν έπρεπε να σωθεί η Ελλάδα και να πείσουμε τους εταίρους μας ότι η χώρα έπρεπε να παραμείνει στο ευρώ. Δεν ξεχνώ ότι κάποιοι ήθελαν να διαγράψουν με μια μόνο μονοκοντυλιά το μέλλον αυτής της μεγάλης χώρας. Κάποιοι ήθελαν να βγάλουν εκτός ένα κράτος μέλος, ξεχνώντας ακόμα και την αρχή της αλληλεγγύης. Τα γεγονότα τούς διέψευσαν. Ακόμα και αν όλα δεν έχουν ρυθμιστεί, αυτή η χώρα σήμερα είναι καλύτερα και είναι ευγνώμων απέναντι στη Γαλλία. Η διάσωση της Ελλάδας ήταν διάσωση της Ευρώπης !

Πριν από έναν χρόνο, η Γαλλία, με τη φωνή του Προέδρου της Δημοκρατίας, διαδραμάτισε τον ρόλο της. Θα το ξανακάνει άλλη μια φορά σήμερα.
Γιατί είμαστε η Γαλλία, μια χώρα σεβαστή, που εισακούγεται και δημιουργεί προσδοκίες !
Γιατί είμαστε μια χώρα που υπήρξε ιδρυτικό μέλος!
Γιατί μαζί με την Γερμανία, έχοντας επίγνωση των ευθυνών μας, θέλουμε την Ευρώπη, τον κοινό μας ορίζοντα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το υπενθύμισε εχθές το βράδυ με την Γερμανίδα Καγκελάριο και τον Πρόεδρο του ιταλικού Συμβουλίου.
Γιατί γνωρίζουμε ότι η Ένωση μάς ενδυναμώνει και η διάσπαση μάς αποδυναμώνει.
Προειδοποιώ όλους όσοι νομίζουν ότι διαγράφοντας την Ευρώπη θα ενισχύσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Όσοι νομίζουν ότι θα αντιμετωπίσουμε καλύτερα την παγκοσμιοποίηση, θα διαχειριστούμε σωστότερα την μεταναστευτική κρίση, ότι θα καταπολεμήσουμε αποτελεσματικότερα την τρομοκρατία δρώντας μόνοι, στερούμενοι κάθε στήριξης, στο στενό πλαίσιο των εθνικών μας συνόρων. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ανακριβές.
Το να είσαι Ευρωπαίος, σήμερα και αύριο, σημαίνει να σέβεσαι τις επιλογές των λαών. Σημαίνει να αναλαμβάνεις σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.

Όλοι θυμόμαστε τα λόγια του François Mitterrand : « η Γαλλία είναι η πατρίδα μας, η Ευρώπη είναι το μέλλον μας».

Εδώ και αρκετές ημέρες, ο Πρόεδρος François Hollande έχει αναλάβει πρωτοβουλία. Θέλησε καταρχάς να συναντήσει τους προέδρους των δύο Συνελεύσεων, κατόπιν τους αρχηγούς κομμάτων. Συναντήθηκε στη συνέχεια με τους προέδρους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Συναντήθηκε με την Γερμανίδα Καγκελάριο, τον πρόεδρο του ιταλικού Συμβουλίου και με πολλούς ομολόγους του.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Jean-Marc Ayrault και ο Υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Harlem Désir εντείνουν τις επαφές.
Ο Πρόεδρος θα βρίσκεται σήμερα και αύριο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Θα σταθεί με αποφασιστικότητα απέναντι στους Βρετανούς. Όχι επειδή θέλουμε να τους τιμωρήσουμε! Θα ήταν παράλογο, γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο είναι και θα παραμείνει μια μεγάλη φίλη χώρα στην οποία χρωστάμε πολλά. Σε τρεις μέρες, θα εορτάσουμε μαζί τα εκατό χρόνια από την Μάχη του Σομ. Και θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε ειδικότερα στον τομέα της Άμυνας, της μεταναστευτικής κρίσης, στον οικονομικό τομέα.
Αλλά η Ευρώπη έχει ανάγκη από ξεκάθαρα πράγματα. Ή φεύγουμε ή μένουμε στην Ένωση!
Καταλαβαίνω το Ηνωμένο Βασίλειο που θέλει να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του, αλλά και η Ευρώπη πρέπει να παλέψει για τα δικά της. Από τον Ιανουάριο του 2013, αναμένει την βρετανική απόφαση. Επιδείξαμε υπομονή και κατανόηση. Από εδώ και πέρα, η ασάφεια, η αοριστία, δεν είναι πλέον δυνατόν να γίνουν αποδεκτές, γιατί έχουμε ανάγκη από σταθερότητα, κυρίως στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Το βρετανικό συντηρητικό κόμμα δεν πρέπει να επιβάλει την ατζέντα του. Ας είμαστε ξεκάθαροι : όπως το ζήτησε σήμερα το πρωί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει το ταχύτερο δυνατό να ενεργοποιήσει την διαδικασία αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως προβλέπεται από την Συνθήκη της Λισαβόνας, «προκειμένου να αποφευχθεί μια κατάσταση ανασφάλειας που θα μπορούσε είναι ζημιογόνος και να προστατευθεί η ακεραιότητα της Ένωσης ». Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Όσο δεν ενεργοποιείται το άρθρο 50, δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις. Και εάν οι Βρετανοί θέλουν να διατηρήσουν πρόσβαση στην ενιαία αγορά, πρέπει να υπάρχει σεβασμός του συνόλου των κανόνων.
Η Γαλλία θα μιλήσει με σταθερότητα, αλλά θα μιλήσει επίσης και με την γλώσσα της αλήθειας: πρέπει να επινοήσουμε μια νέα Ευρώπη.

3. Να επανιδρύσουμε, να επινοήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη
Να επινοήσουμε, δηλαδή να κάνουμε ένα νέο μεγάλο άλμα.
Υπήρξε η ανασυγκρότηση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η ενοποίηση και η επέκταση. Υποδεχτήκαμε νεαρές δημοκρατίες: την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία.
Μετά την πτώση του τείχους, εργαστήκαμε για την επανένωση της ηπείρου.
Τα ιστορικά κεκτημένα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, στην οποία η Γαλλία συμμετείχε ανέκαθεν ουσιαστικά, είναι αναντικατάστατα. Και η Γαλλία είναι εγγυητής της διατήρησης αυτών των κεκτημένων.
Παρά την ειρήνη, παρά τις αξιοθαύμαστες οικονομικές και πολιτιστικές ανταλλαγές, παρά την δημιουργία κοινού νομίσματος στο οποίο πιστεύουν οι Γάλλοι, παρά το Airbus, την Ariane και το Erasmus, ένα χάσμα άνοιξε και έκτοτε δεν σταμάτησε να μεγαλώνει.
Το χάσμα αυτό έχει βαθιές αιτίες. Δεν είναι μόνο θέμα σχολαστικών κανόνων… Είναι επίσης θέμα δημοκρατικής κυριαρχίας και ταυτότητας.
Ταυτότητας, γιατί οι λαοί έχουν την εντύπωση ότι η Ευρώπη θέλει να διαλύσει αυτό που είναι οι ίδιοι και αυτό που διαμορφώθηκε μέσα από αιώνες ιστορίας. Όμως, μια Ευρώπη που θα αρνιόταν τα έθνη – ο Philippe Séguin το είχε προβλέψει πολύ καθαρά – θα αποτελούσε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του εθνικισμού. Ένα τέτοιο πρότυπο, πάνω από τα έθνη, αρνούμενο τις ιδιαιτερότητες του καθενός, θα ήταν μια αποτυχία, αλλά μερικοί άφησαν να εννοηθεί ότι ήταν το μόνο εφικτό.
Θέμα ταυτότητας. Θέμα επίσης κυριαρχίας και δημοκρατίας.
Πιστέψαμε ότι θα μπορούσαμε να μεγαλώσουμε, να διευρυνθούμε με τον καταναγκαασμό. Ότι τα «όχι» θα ξεχνιόντουσαν χάρη στην «περισσότερη Ευρώπη». Ότι τα δημοψηφίσματα μπορούσαν να καταστρατηγηθούν, ότι η αυξανόμενη απόρριψη της Ευρώπης μπορούσε να θεραπευτεί μόνον μέσω «παιδαγωγικών» τρόπων. Ας το ομολογήσουμε, από το 2005, αποφεύγουμε τις πραγματικές συζητήσεις. Αφήσαμε τον λαϊκισμό να εκτοξεύσει τα ψεύδη του και να περάσει την ιδέα ότι η« ευρωπαϊκή οικοδόμηση » και η « εθνική κυριαρχία» είναι ασυμβίβαστες.
Πρέπει να ξαναπάρουμε τον έλεγχο. Να ξαναβρούμε τις πηγές ένταξης στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. Και κυρίως να επινοήσουμε εκ νέου τους λόγους της προσχώρησης. Απαντώντας σε αυτές τις ερωτήσεις :
Γιατί είμαστε ευρωπαίοι ;
Ποιο είναι το συλλογικό μας σχέδιο;
Τι συμφέρον έχουμε να είμαστε μαζί; Ποιες αξίες υπερασπιζόμαστε ;
Η Ευρώπη είναι ένας πολιτισμός. Είναι μια κοινή ιστορία. Είναι η δημοκρατία. Είναι η ήπειρος της κατάκτησης των ελευθεριών. Είναι οι κοινές αξίες : η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, η απαίτηση για την αξιοπρέπεια του ατόμου. Είναι η επιδίωξη της οικουμενικότητας, της προστασίας της φύσης και του πλανήτη.
Με δυο λόγια, η Ευρώπη είναι ένας πολιτισμός, μια μακραίωνη ταυτότητα, που έχει βαθιές φιλοσοφικές, πνευματικές και θρησκευτικές ρίζες. Η ταυτότητά της δεν είναι μονολιθική. Καθεμία από τις χώρες μας έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Μόνον μια Ένωση μπορεί να τα προστατέψει από τον ανταγωνισμό των κρατών-ηπείρων.
Η Ευρώπη, είναι η επικοινωνία μας με τον κόσμο. Πρέπει να αποτελεί προστασία όταν την χρειαζόμαστε. Πρέπει επίσης να πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις μας, να μας επιτρέπει να έχουμε μεγαλύτερο βάρος από το εάν ήμασταν μόνοι μας. Όλα αυτά, είναι στο πνεύμα των πρωτοβουλιών που προτίθεται να λάβει η Γαλλία.
Θέτοντας καταρχάς το διακύβευμα της ασφάλειας στον πυρήνα της Ένωσης. Η τρομοκρατική απειλή, η μεταναστευτική κρίση, θέτουν σε δοκιμασία τον Χώρο Σένγκεν. Πρέπει να ξαναπάρουμε τον έλεγχο.
Σε έναν επικίνδυνο κόσμο, εάν η Ευρώπη δεν προστατεύει, δεν είναι τίποτα.
Χάρη στη Γαλλία έγιναν πολλά : ευρωπαϊκό σύστημα PNR, νομοθετικό πλαίσιο για την κυκλοφορία των όπλων. Πρέπει να γίνουν περισσότερα και να έχουμε πραγματικά τον έλεγχο των εξωτερικών συνόρων μας. Όχι βγαίνοντας από την Σένγκεν, αλλά δρώντας ώστε οι κανόνες που διέπουν τον χώρο αυτόν να εφαρμόζονται αυστηρά. Ναι, η Ευρώπη έχει σύνορα. Ένα σύνορο δεν είναι μόνον μια υλική ή γεωγραφική πραγματικότητα. Είναι επίσης και μια συμβολική πραγματικότητα, η οποία μας προσδιορίζει, που λέει τι είμαστε και τι δεν είμαστε, που λέει από πού ξεκινά η Ευρώπη και πού σταματά. Η Ευρώπη, δεν είναι ένα απροσδιόριστο σύνολο, έρμαιο των ανέμων.
Η Ευρώπη πρέπει επίσης να καταβάλει προσπάθειες στον τομέα της άμυνας, αντάξιες του ονόματός της, και να είναι ικανή να δράσει στο εξωτερικό. Πολύ περισσότερο μάλιστα που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδεσμεύονται όλο και περισσότερο. Δεν θα πρέπει πια να διστάσουμε.
Αυτά είναι καταρχάς τα θέματα που η Γαλλία προτίθεται να παρουσιάσει στους εταίρους της. Η Ευρώπη του αύριο πρέπει να είναι προστατευτική.
Στη συνέχεια η Ευρώπη πρέπει να επιβληθεί, προστατεύοντας τα συμφέροντα των Ευρωπαίων.
Ας πάψουμε να είμαστε αφελείς ! Οι τρίτες χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία ή οι ΗΠΑ υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα συμφέροντά τους παντού στον κόσμο. Και εμείς; Δεν θα το κάνουμε ;
Ας αλλάξουμε τρόπο σκέψης ! Σε όλους τους τομείς : στον οικονομικό, βιομηχανικό, χρηματοοικονομικό, εμπορικό, αγροτικό και κυρίως γαλακτοκομικό τομέα, αλλά και στον πολιτιστικό, τον περιβαλλοντολογικό και τον κοινωνικό. Η Ευρώπη δεν πρέπει πλέον να θεωρείται ο δούρειος ίππος – για να μην πούμε το κορόιδο – της παγκοσμιοποίησης. Πρέπει να προστατεύει τα συμφέροντά της, τους εργαζόμενους της, τις επιχειρήσεις της. Σκέφτομαι κυρίως τον τομέα του χάλυβα ο οποίος εκπροσωπεί χιλιάδες θέσεις εργασίας στη Γαλλία!
Πρέπει επίσης να υιοθετήσουμε σθεναρή στάση έναντι της συνθήκης διατλαντικής ζώνης ελεύθερων συναλλαγών (Tafta). Πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους : το κείμενο αυτό, που δεν ικανοποιεί κανένα αίτημά μας, είτε αφορά στην πρόσβαση στις αγορές του δημόσιου τομέα είτε στις γεωγραφικές ενδείξεις, δεν είναι αποδεκτό. Δεν μπορούμε να ανοίξουμε περισσότερο τις πόρτες της αγοράς στις αμερικανικές επιχειρήσεις, ενώ εκείνες συνεχίζουν να εμποδίζουν την πρόσβαση στις δικές μας.
Η Ευρώπη εκπροσωπεί το 8% του παγκόσμιου πληθυσμού. Για να διατηρήσει τη θέση της, να κάνει τη φωνή της να ακουστεί, για να έχει βάρος έναντι των μεγάλων συνόλων, να οικοδομήσει μια δυνατή σχέση με την Αφρική, την ήπειρο του μέλλοντος, για να υπερασπιστεί την πολιτιστική της εξαίρεση, πρέπει να εδραιωθεί ως δύναμη. Χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που διαθέτει.
Η Ευρώπη, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το διατύπωσε ήδη την Παρασκευή με έντονο τρόπο, πρέπει να είναι μια δύναμη που να αποφασίζει κυρίαρχα για το μέλλον της.
Για αυτό, πρέπει να επενδύσει μαζικά στην ανάπτυξη και την απασχόληση, να οικοδομήσει μια βιομηχανική στρατηγική στις νέες τεχνολογίες και την ενεργειακή μετάβαση. Το σχέδιο Juncker είναι ήδη μια επιτυχία. Μόνο στη Γαλλία, επέτρεψε τη χρηματοδότηση σχεδίων αξίας 14,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Πρέπει να συνεχίσουμε την δημοσιονομική και κοινωνική εναρμόνιση – μάλιστα εκ των άνω ! – για να δώσουμε στις οικονομίες μας κανόνες και στους συμπολίτες μας εγγυήσεις. Ορισμένοι λένε ότι είναι αδύνατον… Αλλά, επιτέλους ! Αυτό που επιτύχαμε για το τραπεζικό απόρρητο, για ένα κοινό υπόβαθρο κοινωνικών δικαιωμάτων, μπορούμε επίσης να το κάνουμε εναντίον όλων των μορφών ντάμπινγκ που κατατρώγουν το ευρωπαϊκό σχέδιο από μέσα. Με την θέσπιση κατώτατου µισθού ! Με τον αγώνα κατά της απάτης στον τομέα της απόσπασης εργαζομένων !
Η απάτη αυτή, αφορά στην καταπάτηση των βασικότερων κανόνων των δικαιωμάτων των εργαζομένων : αποδοχές, χρόνος εργασίας, στέγαση. Και η Ευρώπη θα μείνει παθητική ; Όχι! Εάν δεν το κάνουμε, ένας από τους πυλώνες της Συνθήκης της Ρώμης– η ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων – θα χαθεί . Για αυτό, πρέπει να τροποποιήσουμε σε βάθος την οδηγία του 1996. Η Επιτροπή το πρότεινε. Εμείς με τη σειρά μας πρέπει να την υιοθετήσουμε.
Τέλος, χρειάζεται να ενισχύσουμε την ευρωζώνη και την δημοκρατική της διακυβέρνηση. Ήδη από τις προγραμματικές μου δηλώσεις τον Απρίλιο του 2014, είχα ζητήσει μια ενεργητικότερη ΕΚΤ. Πολλά έγιναν, τις περισσότερες φορές με πρωτοβουλία μας : η ευρωζώνη είναι πιο δυνατή και ανθεκτική από το 2008. Αλλά πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη σύγκλιση μεταξύ των Κρατών–μελών και περαιτέρω νομιμοποίηση στη λήψη των αποφάσεων. Αυτός είναι ο λόγος που χρειάζεται ταυτόχρονα ένας προϋπολογισμός και ένα κοινοβούλιο της ευρωζώνης.

4. Με ποια μέθοδο ;
Πρέπει λοιπόν να επινοήσουμε εκ νέου την Ευρώπη. Χρειάζεται επίσης ένας νέος τρόπος για να οικοδομήσουμε την Ευρώπη.
Δίνοντας την αίσθηση ότι παρεμβαίνει παντού και πάντα, η Ευρώπη εξασθένησε. Η Ευρώπη πρέπει να είναι επιθετική εκεί όπου η αποτελεσματικότητά της είναι χρήσιμη. Όμως, οφείλει να ξέρει να αποτραβιέται όταν οι αρμοδιότητες πρέπει να παραμείνουν σε εθνικό ή ακόμα σε περιφερειακό επίπεδο. Ο Πρόεδρος Γιούνκερ είναι πεπεισμένος γι αυτό, όμως αυτή η νέα φιλοσοφία δεν έχει ακόμα γίνει κτήμα όλων στις Βρυξέλλες.
Είναι καιρός να ξεπεράσουμε τις στείρες αντιπαραθέσεις. Η Ευρώπη δεν είναι το τέλος των εθνικών Κρατών. Όχι, είναι η από κοινού άσκηση της εθνικής κυριαρχίας όταν αυτό είναι αποτελεσματικότερο, όταν οι λαοί το επιλέγουν. Όπως το είχε ήδη πει ο Ζακ Ντελόρ, είναι μια ομοσπονδία Κρατών-Εθνών.
Ένα παράδειγμα : αν η Γαλλία αγωνίστηκε για την ταχεία συγκρότηση συνοριοφυλακής, αυτό συνέβη επειδή γνωρίζουμε ότι η κυριαρχία της χώρας μας, ο λειτουργικός έλεγχος των συνόρων μας πρέπει να ξεκινά από τη Λέσβο ή από τη Λαμπεντούσα.
Χρειάζεται επίσης μια Ευρώπη η οποία να αποφασίζει γρήγορα. Γνωρίζει πώς να το κάνει αυτό, όπως απέδειξαν οι διαπραγματεύσεις σε χρόνο ρεκόρ του σχεδίου Γιούνκερ. Και αν κάποιοι από μας πρέπει να προχωρήσουμε προς το μέρος όπου οι 27 δεν είναι έτοιμοι να προχωρήσουν, ας το κάνουμε λοιπόν! Ας ξεφύγουμε από τα δόγματα. Η Ευρώπη δεν είναι ομοιομορφία. Υπάρχουν διαφορές.
Τέλος η ευρωπαϊκή δημοκρατική συζήτηση πρέπει επιτακτικά να βελτιωθεί ποιοτικά.
Είναι κι αυτό ένα από τα διδάγματα του βρετανικού δημοψηφίσματος: εφόσον δεν γίνεται συζήτηση υπέρ της Ευρώπης, οι λαϊκιστές δεν δυσκολεύονται να λένε ό,τι να ναι, να παραπλανούν. Αυτό είναι σοβαρό θέμα για την Ευρώπη και μοιραίο για τη δημοκρατία.
Η Ευρώπη, δεν μπορεί να είναι απλά και μόνον Κράτη που δίνουν λογαριασμό σχετικά με τη διαχείριση των προϋπολογισμών τους. Βεβαίως χρειάζονται κανόνες. Η Γαλλία τους σέβεται. Αλλά πρέπει να προσέξουμε αυτήν την εικόνα μια Ευρώπης τιμωρού, αποδεχόμενης τις υπερ-φιλελεύθερες θέσεις και την δημοσιονομική αυστηρότητα. Αυτό απορρίπτουν οι συμπολίτες μας. Και θα σήκωναν τα χέρια ψηλά αν το μοναδικό μήνυμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τις επόμενες ημέρες, ήταν η τιμωρία της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.
Το Έθνος, είναι επίσης η εθνική του αντιπροσωπεία, η οποία πρέπει να μπορεί να εκφράζεται. Επιθυμώ λοιπόν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί να παρουσιάζουν το έργο τους πολύ συχνότερα ενώπιον των εθνικών Κοινοβουλίων. Κι εσείς πρέπει επίσης να χρησιμοποιείτε απόλυτα τα ελεγκτικά εργαλεία που η Ευρώπη θέτει στη διάθεσή σας. Χαιρετίζω τη συγκρότηση, με πρωτοβουλία του προέδρου Κλωντ Μπαρτολόν, ο οποίος και θα την προεδρεύσει, μια αποστολής συλλογής πληροφοριών σχετικά με την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κυβέρνηση επιθυμεί βέβαια την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εμπλοκή του Κοινοβουλίου στα θέματα αυτά και τίθεται στη διάθεση της Εθνοσυνέλευσης.
Χρειάζεται μια αλλαγή κουλτούρας : τα ευρωπαϊκά θέματα είναι θέματα εσωτερικής πολιτικής !
Πολλές προτάσεις βρίσκονται πάνω στο τραπέζι. Ορισμένοι προτείνουν μια σύμβαση, μιαν επιτροπή, μιαν εργασία με την επιτροπή σοφών.
Ορισμένοι δεν έχουν παρά μόνο τη λέξη δημοψήφισμα στο στόμα. Και βέβαια πρέπει να δοθεί ο λόγος στο λαό !
Αλλά να είμαστε σαφείς : ένα δημοψήφισμα δεν μπορεί να καταστεί το μέσον για να ξεφορτωθεί κανείς ένα πρόβλημα. Ακόμη λιγότερο, ένα μέσον που θα χρησιμοποιηθεί καταχρηστικά για την επίλυση προβλημάτων εσωτερικής πολιτικής… είδαμε τι γίνεται όταν κάποιοι παριστάνουν τους μαθητευόμενους μάγους.
Θέλω να είμαι ακόμα πιο ξεκάθαρος : από το δημοψήφισμα και μετά, το κόμμα του Εθνικού Μετώπου δεν έχει παρά έναν και μόνο σκοπό, που πλέον αποκαλύφτηκε : την έξοδο της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα από την Ιστορία. Τι περίεργη φιλοδοξία για τη χώρα μας. Και τι διαστρεβλωμένη ερμηνεία του πατριωτισμού!
Ο ρόλος μας ως υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν είναι να ακολουθούμε, αλλά να φωτίζουμε, να δείχνουμε τον δρόμο. Το ερώτημα που τίθεται στη Γαλλία δεν είναι η έξοδός της από την Ευρώπη, αλλά η επανίδρυση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Οι προεδρικές εκλογές θα αποτελέσουν επίσης την ευκαιρία για τη συζήτηση αυτή.
Προσωπικά πιστεύω ότι αυτήν τη στιγμή, πρέπει επίσης να επινοήσουμε νέες λύσεις για μια συν-οικοδόμηση, μαζί με τους λαούς, προτάσεων και σχεδίων. Αναφέρομαι στο παράδειγμα της COP 21 που υπήρξε πολύτιμη εμπειρία.
Θα πρέπει να ενισχύσουμε τη συμμετοχή των πολιτών σε τακτική βάση. Τα ευρωπαϊκά και εθνικά κοινοβούλια έχουν βεβαίως το ρόλο τους να διαδραματίσουν. Ας πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα : τα εθνικά κοινοβούλια και άρα εσείς οι ίδιοι θα πρέπει να αποφασίσετε επί της Συνθήκης ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Καναδά. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να το λάβει υπόψη της.
* *
Κυρίες και Κύριοι βουλευτές,
Υπάρχει μια επιτακτική ανάγκη την οποία η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα : είναι η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ασφάλεια, με την προστασία των συνόρων μας, η ανάπτυξη.
Υπάρχει όμως και κάτι πιο χρονοβόρο. Πρέπει να το πούμε: η διαδικασία επανίδρυσης της Ευρώπης θα πάρει χρόνο.
Η συνέχεια της Ιστορίας δεν έχει γραφτεί. Η Ευρώπη έχει την επιλογή.
Είτε αρνείται να αλλάξει ριζικά, και οι λαοί θα συνεχίσουν να την εγκαταλείπουν. Σε αυτήν την περίπτωση η Ευρώπη θα βγει από την Ιστορία.
Είτε είναι έτοιμη να μεταρρυθμιστεί, να δρα μαζί με τους πολίτες και υπέρ των πολιτών με σεβασμό στον καθέναν ξεχωριστά και προς το συμφέρον όλων. Έτσι θα ξανακερδίσει τις καρδιές των Ευρωπαίων.
Ας την αλλάξουμε για την επανιδρύσουμε, για να δώσουμε στα παιδιά μας έναν νέο ορίζοντα.
Αυτή είναι η επιλογή που μας δίνεται. Αποτελεί ιστορική μας ευθύνη να την αδράξουμε.

Πηγή : ιστοσελίδα της κυβέρνησης : Site officiel du gouvernement

δημοσίευση 15/07/2016

Αρχή σελίδας