Αποσπάσματα από την ομιλία του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας στην Διάσκεψη των Πρέσβεων - 30 Αυγούστου [fr]

Ομιλία του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας στη Διάσκεψη των Πρέσβεων, στην οποία κάθε χρόνο ο εκάστοτε γάλλος πρόεδρος ανακοινώνει τους βασικούς άξονες της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής. Η Διάσκεψη των Πρέσβεων διοργανώνεται κάθε χρόνο στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Αποσπάσματα από την ομιλία του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας κ. François Ηollande στην Διάσκεψη των Πρέσβεων - Παρίσι - Τρίτη 30 Αυγούστου 2016

Texte :
(…)
«Η Γαλλία είναι μια χώρα η οποία από την θέση που κατέχει, την διπλωματία της, την άμυνά της, τον πολιτισμό της, τις αξίες που διαθέτουμε, έχει ιδιαίτερη ευθύνη στη διευθέτηση των μεγάλων θεμάτων του πλανήτη, και είναι ακόμα περισσότερο αναγκαίο και αληθινό το φετινό καλοκαίρι του 2016, όπου ο κόσμος είναι αντιμέτωπος με σοβαρές απειλές.

Η πρώτη είναι εκείνη της τρομοκρατίας. Χτύπησε τη Γαλλία τους τελευταίους μήνες, αλλά επίσης και τους ευρωπαίους γείτονές μας και τόσες άλλες χώρες στον κόσμο σε όλους τις ηπείρους.

Η Γαλλία δίνει αυτήν τη μάχη τόσο εντός όσο και εκτός, επί του εδάφους της και στα θέατρα των επιχειρήσεων. Αυτή ήταν και η έννοια -ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας – της επέμβασης της Γαλλίας στο Μάλι το 2013 και αποτελεί ακόμα τη βάση της παρουσίας μας στο Σαχέλ μέσω της επιχείρησης Barkhane.

Ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας τον Νοέμβριο 2014 αποτέλεσε και πάλι τον λόγο της αποστολής που ανέθεσα στις δυνάμεις μας στο πλαίσιο του συνασπισμού κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και την Συρία. Τον περασμένο Ιούλιο ενίσχυσα άλλωστε την στήριξή μας προς τις ιρακινές δυνάμεις στην προοπτική της ανακατάληψης της Μοσούλης.

Η δράση αυτή που συνεχίζεται αδιάλειπτα από το 2012 αποδίδει καρπούς. Το Ισλαμικό Κράτος έχει εξασθενήσει στο Λεβάντε και οπισθοχωρεί ακόμα και αν κατέχει ακόμα κάποια εδάφη, ακόμα και αν συνεχίζει να επιδίδεται σε απάνθρωπες σφαγές.

Το σοβαρότερο όμως είναι ότι το Ισλαμικό κράτος δρα και αλλού, στη Λιβύη, στην Υεμένη, στην Αίγυπτο, στη Σομαλία, στη Νιγηρία με την οργάνωση Boko HARAM, ακόμα και στην Ασία και πρόσφατα στο Μπαγκλαντές. Και θα μπορούσα να συνεχίσω τον κατάλογο.

Το θέμα αφορά λοιπόν όλον τον κόσμο και θα συνεχίζει να τον αφορά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Καθήκον μας δεν είναι μόνον να δράσουμε αλλά και να προετοιμαστούμε για αυτόν τον πόλεμο που θα είναι μακρύς και να εργαστούμε από κοινού με το σύνολο των εταίρων μας για να εξαλείψουμε αυτήν τη μάστιγα.

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοεμβρίου 2015, η Γαλλία βρήκε στην Ευρώπη μιαν αλληλεγγύη, δεν ξεχνώ ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας μάς παρείχαν ενισχύσεις που μας επέτρεψαν την αναδιάταξη των στρατιωτών μας εκεί όπου είχαμε την μεγαλύτερη ανάγκη.

Από τότε, συνεχίζουμε να δρούμε με τους ευρωπαίους εταίρους μας για τον συντονισμό των υπηρεσιών μας, τον συντονισμό των αρχείων μας και τον έλεγχο των μετακινήσεων των τζιχαντιστών. Παράλληλα, ενισχύσαμε τη συνεργασία μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες της Ατλαντικής Συμμαχίας, και ανταλλάσουμε τακτικά με την Ρωσία και με άλλους παράγοντες.

Εάν όμως θέλουμε να είμαστε σαφείς, η καταπολέμηση της τρομοκρατίας δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον όταν βρεθεί λύση στις κρίσεις που την δημιουργούν. Δεν συντρέχει τέτοια περίπτωση σήμερα.

Η Συρία ζει εδώ και 5 χρόνια μια τρομερή τραγωδία με περισσότερους από 300 000 νεκρούς, 5 εκατομμύρια πρόσφυγες, 9 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινούνται από τις εστίες τους. Το Χαλέπι, η δεύτερη πόλη της Συρίας που υπήρξε για πολλά χρόνια σύμβολο πολιτισμού και ελευθερίας, αυτήν τη στιγμή που μιλάω πολιορκείται, βομβαρδίζεται, λιμοκτονεί, μια ανθρωπιστική καταστροφή μεγάλης κλίμακας λαμβάνει χώρα αυτές τις στιγμές. Για το λόγο αυτόν είναι πλέον καιρός να σταματήσει η αιματοχυσία και η Γαλλία καλεί εδώ άμεσα σε εκεχειρία. Επίσης, σύμφωνα με μια έκθεση του ΟΗΕ το καθεστώς της Δαμασκού χρησιμοποίησε χημικά όπλα κατά του ίδιου της του πληθυσμού μετά το 2013 ενώ ακόμα και το 2013 υπήρξε παραβίαση και χρήση χημικών όπλων.

Έτσι λοιπόν, χωρίς το γεγονός αυτό να δικαιολογεί τη χρήση χημικών όπλων από το Ισλαμικό Κράτος, υπάρχουν αποδείξεις ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί απαγορευμένα όπλα για να βομβαρδίσει τον ίδιο του τον πληθυσμό. Τα εγκλήματα αυτά δεν μπορούν να μείνουν ατιμώρητα και η Γαλλία εργάζεται για την υιοθέτηση απόφασης από το Συμβούλιο ασφαλείας. Ο Jean-Marc AYRAULT πήρε την πρωτοβουλία για την καταδίκη αυτών των αποτρόπαιων πράξεων και την θέσπιση ποινών κατά των αυτουργών τους.

Και εδώ ακόμα κανένας, επαναλαμβάνω κανένας, κανένα μέλος του συμβουλίου ασφαλείας, κανένα μόνιμο μέλος του συμβουλίου ασφαλείας δεν πρέπει να αφήσει να γενικευτεί η χρήση χημικών όπλων. Καλώ λοιπόν τον καθένα να αναλάβει τις ευθύνες του.

Από το 2012, η Γαλλία είχε καταλάβει ότι το συριακό ζήτημα θα είχε σοβαρές επιπτώσεις για την Περιοχή, για την Ευρώπη και για την ασφάλειά μας. Σήμερα, η όλο και μαζικότερη παρουσία ξένων δυνάμεων στην Συρία αποδεικνύει την διεθνοποίηση αυτής της σύγκρουσης. Εδώ και περίπου ένα χρόνο, η Ρωσία προσφέρει τη στήριξή της στο καθεστώς του Μπασάρ ΑΛ ΑΣΑΝΤ, ο οποίος χρησιμοποιεί τη στήριξη αυτή για να βομβαρδίσει αντάρτες αλλά και άμαχο πληθυσμό, πράγμα που αποβαίνει υπέρ των εξτρεμιστών όλων των αποχρώσεων.

Σήμερα, η Τουρκία αποφάσισε να αναπτύξει μέρος του στρατού της στο συριακό έδαφος για να αμυνθεί έναντι του Ισλαμικού Κράτους, κάτι που μπορούμε να καταλάβουμε πολύ καλά μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις που δέχτηκε αυτή η χώρα, για να ελέγχει τα σύνορά της, αλλά επίσης και για να κατευθύνει δράσεις κατά των Κούρδων, οι οποίοι, μάχονται κατά του Ισλαμικού κράτους έχοντας τη στήριξη του συνασπισμού.

Οι πολλαπλών ειδών και αντιφατικές αυτές παρεμβάσεις, ενέχουν τον κίνδυνο γενικής ανάφλεξης. Η διακοπή των εχθροπραξιών και η επιστροφή στο διάλογο αποτελούν την απόλυτη προτεραιότητα. Ο δρόμος προς την ειρήνη υπάρχει, είναι εκείνος που υπερασπίζεται η Γαλλία από τη συνάντηση της Γενεύης τον Ιούνιο του 2012, όπως επιβεβαιώθηκε άλλωστε με την απόφαση 2254 του Συμβουλίου Ασφαλείας τον περασμένο Δεκέμβριο. Τούτο περιλαμβάνει τον σχηματισμό μιας μεταβατικής αρχής και το διάλογο μεταξύ του καθεστώτος και της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, ποτέ η προσέγγιση αυτή δεν επιχειρήθηκε πραγματικά και σοβαρά. Το καθεστώς και οι υποστηρικτές του συνεχίζουν να πιστεύουν σε μια στρατιωτική λύση, ενώ η λύση είναι πολιτική. Και είναι πάλι αυτό που θα ξαναπώ στον Πρόεδρο ΠΟΥΤΙΝ στο περιθώριο της συνάντησης των G20, εάν τίποτα δεν έχει αλλάξει μέχρι τότε, στο Παρίσι όταν θα τον υποδεχτώ τον προσεχή Οκτώβριο.

Είχα απευθύνει το ίδιο μήνυμα στον Πρόεδρο ΡΟΧΑΝΙ στο Παρίσι τον περασμένο Ιανουάριο, όταν ήρθε σε επίσκεψη, η πρώτη φορά μετά από 17 χρόνια που Ιρανός Πρόεδρος ερχόταν στο Παρίσι, ήταν μερικοί μήνες μετά την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν που υπήρξε μεγάλη επιτυχία για τη διπλωματία, ακόμα και εάν πρέπει να παραμείνουμε σε κατάσταση επιφυλακής για την υλοποίησή της.

Η Γαλλία επιθυμεί το Ιράν, αυτή η μεγάλη χώρα, να επανενταχθεί πλήρως στην διεθνή κοινότητα. Αλλά εάν το Ιράν θέλει να το καταφέρει, πρέπει να συνεισφέρει στην αποκλιμάκωση της κατάστασης στην Περιοχή. Η Γαλλία είναι έτοιμη να διευκολύνει αυτή τη διαδικασία με τις χώρες του Κόλπου, καθένας γνωρίζει τις σχέσεις εμπιστοσύνης που έχουμε χτίσει με αυτές τις χώρες.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου η διαμεσολάβησή μας, η πολιτική μας παρέμβαση μπορεί να είναι χρήσιμη. Διαθέτουμε το συνδετικό στοιχείο και με τους μεν και με τους δε : η Υεμένη είναι εκείνη που βρίσκεται σε ένα πραγματικό χάος και πρέπει να πείσουμε τα εμπλεκόμενα μέρη να ξαναρχίσουν τις διαπραγματεύσεις το συντομότερο δυνατό.

Είναι η ίδια αίσθηση πραγματισμού που με οδήγησε να προβώ με τον Πρόεδρο ΣΙΣΙ σε μια συνεργασία στους τομείς της άμυνας και της οικονομικής ανάπτυξης. Η Αίγυπτος αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα για τη σταθερότητα της Περιοχής, άμεσα αντιμέτωπη με την τρομοκρατία, ειδικότερα στο Σινά, αλλά και έμμεσα πληγείσα λόγω των μακρών κοινών συνόρων με την Λιβύη. Ωστόσο στη Λιβύη οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει, οι διχασμοί έχουν επιδεινωθεί, ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες έχουν αναπτυχθεί και το Ισλαμικό κράτος κατάφερε να εγκατασταθεί, ειδικότερα στην Σύρτη.

Βρίσκεται υπό εκδίωξη, αλλά η λύση βρίσκεται στην συγκέντρωση των Λίβυων γύρω από μια κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Σε αυτό ακριβώς το πνεύμα προσκάλεσα τον Πρωθυπουργό ΣΑΡΑΙ να μεταβεί στο Παρίσι τις επόμενες ημέρες. Πέρα από τη Λιβύη, στηρίζουμε βεβαίως την Τυνησία, μια φίλη χώρα, μια χώρα που χτυπήθηκε πάλι από την τρομοκρατία και για την οποία πρέπει να πράξουμε ώστε να της παρασχεθούν όλες οι βοήθειες που της υποσχέθηκαν.

Πέρα από την Λιβύη και πέρα από το Μαγκρέμπ, η Αφρική πλήττεται δυσμενώς από την ανασφάλεια που υπονομεύει την οικονομική της ανάπτυξη. Το βλέπουμε ιδιαίτερα στη Νιγηρία, αυτήν τη μεγάλη χώρα, 20ή οικονομία στον κόσμο που πλήττεται από την τρομοκρατία. Και αυτός είναι ο λόγος που μαζί με τις παράκτιες χώρες της Λίμνης Τσαντ προσπαθούμε να μειώσουμε την επιρροή αυτής της σέκτας και να προωθήσουμε το σχέδιο που εκπονήθηκε κυρίως στο Παρίσι, και στη συνέχεια στη Νιγηρία, ώστε η πολυεθνική δύναμη που έχει συγκροτηθεί να μπορέσει πραγματικά να δράσει κατά αυτού του τρομοκρατικού συστήματος.

Ασφάλεια είναι όμως και η ανάπτυξη και η Γαλλία δίνει στήριξη και κινητοποιεί τους ευρωπαίους εταίρους της, ήταν η περίπτωση στη Βαλέτα, πέρυσι, με τη δημιουργία ταμείου έκτακτης ανάγκης. Μιλώντας για τη Γαλλία, η οποία πρέπει στον τομέα αυτό να δίνει το παράδειγμα, μέχρι το 2018 θα έχει επενδύσει 20 δις ευρώ στην Αφρική μέσα σε 5 χρόνια προς όφελος των φτωχότερων χωρών.

Να λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε. Πρώτη μας αποστολή : να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία, τους λόγους της τρομοκρατίας, τις επιπτώσεις της τρομοκρατίας και ιδίως με τους πρόσφυγες, να δράσουμε για να εξαλείψουμε τις πηγές αυτών των συγκρούσεων και άρα να παίρνουμε κάθε φορά θέση με σκοπό να συμβάλουμε στην ειρήνη.
(…)
Η ειρήνη εμπαίζεται επίσης στα σύνορα της Ευρώπης. Δεν έχουμε πια επίγνωση ότι τα χειρότερα είναι πιθανόν να συμβούν, ακόμα και τόσο κοντά σε αυτό που πιστεύουμε πως είναι κοινή μας ζωή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πριν από 2 χρόνια, τα σύνορα παραβιάστηκαν κατάφωρα με χρήση βίας, δημιουργήθηκε ένα εξαιρετικά σοβαρό προηγούμενο. Και εδώ, πήραμε πρωτοβουλία, μαζί με την καγκελάριο Μέρκελ, αναλάβαμε την ευθύνη με σκοπό την αντιμετώπιση της ουκρανικής κρίσης.

Υπενθυμίζω ότι προκάλεσε τον θάνατο περισσότερων από 5000 ανθρώπων και ακόμα και σήμερα σημειώνονται επεισόδια που θίγουν τον άμαχο πληθυσμό και τους στρατιώτες. Η Συμφωνία του Μινσκ ήταν το αποτέλεσμα του λεγόμενου «σχήματος της Νορμανδίας» και αποτελεί μείζονος σημασίας στάδιο. Όμως η Συμφωνία του Μινσκ αργεί να τεθεί σε εφαρμογή και αυτό το καλοκαίρι η κατάσταση επιδεινώθηκε απότομα, ο κίνδυνος κλιμάκωσης είναι μεγάλος.

Μεριμνήσαμε λοιπόν, πάντα μαζί με την καγκελάριο Μέρκελ, να είμαστε σε επαφή καθόλη την διάρκεια του Αυγούστου με τον ουκρανό Πρόεδρο ΠΟΡΟΣΕΝΚΟ και τον Πρόεδρο ΠΟΥΤΙΝ με σκοπό την επανέναρξη του διαλόγου. Θέτουμε δύο στόχους για το τέλος του έτους: ο πρώτος είναι η ασφάλεια, με την προοδευτική αποστρατικοποίηση και την επίτευξη αληθινής κατάπαυσης του πυρός, ελεγχόμενης και επαληθευμένης από τον ΟΑΣΕ. Δεύτερος στόχος είναι η διεξαγωγή εκλογών στο ανατολικό μέρος, σύμφωνα με τον ουκρανικό νόμο και τους διεθνείς κανόνες. Το ένα συνεπάγεται το άλλο.

Οι συνέπειες της ουκρανικής κρίσης έχουν επιπτώσεις στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κατάσταση αυτή είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά επιζήμια γιατί κατ΄αρχάς έχει υψηλό κόστος για τα δύο μέρη, για όλους τους παράγοντες, αποτελεί εμπόδιο για πολλά οικονομικά έργα λόγω των κυρώσεων, και άρα έχουμε συμφέρον όλοι να εξέλθουμε το συντομότερο δυνατό και με τον καλύτερο τρόπο από αυτήν την κατάσταση.

Τούτο ισχύει επίσης και για τη σχέση της Γαλλίας με την Ρωσία, που είναι μια ιστορική σχέση, δυνατή, αλλά απαιτητική και έτσι ήταν πάντα. Και αν ακόμα η Ιστορία μας ενώνει, και αν ακόμα η γεωγραφία μας φαίνεται να μας απομακρύνει, υπάρχουν τόσα στοιχεία που συνηγορούν ότι με τη Ρωσία μπορούμε να έχουμε υψηλό επίπεδο συνεργασίας. Έτσι λοιπόν, η Γαλλία κάνει αυτό που πρέπει ώστε να διευκολύνει την επίλυση σε σειρά πεδίων συγκρούσεων, αλλά πρέπει και η Ρωσία να αναλάβει το μερίδιό της. Αναφέρομαι βέβαια στην ουκρανική κρίση που μόλις περιέγραψα, αλλά αναφέρομαι επίσης και σε αυτά που συμβαίνουν στην Συρία όπου είναι απαραίτητο η Ρωσία να μπορέσει να είναι παράγοντας διαπραγμάτευσης και όχι να πρωταγωνιστεί στη δράση.

Η Γαλλία επιθυμεί με την διπλωματία της να βρίσκεται στον πυρήνα του κόσμου, του αναδυόμενου κόσμου όπως και του ανεπτυγμένου κόσμου, όπως του κόσμου που προσπαθεί να έχει πρόσβαση στον πλούτο, ή τουλάχιστον να έχει μερίδιο από αυτόν.
(…)
Ο ρόλος της Γαλλίας –πέρα από αυτό που μπορεί να κάνει στο σύνολο των ηπείρων του κόσμου, των σχέσεων που μπορεί να συνάψει με τις χώρες με τις οποίες έχει αποφασίσει, από παλιά ή πιο πρόσφατα, να συνεργαστεί ή να εντατικοποιήσει τη σχέση της – είναι να συμβάλει στη ρύθμιση του πλανήτη. Η συνάντηση των G20 θα λάβει χώρα σε λίγες ημέρες στην Κίνα. Στόχος μας είναι ο καθορισμός των κανόνων του παιχνιδιού σε διεθνές επίπεδο: εφαρμογή κανόνων διαφάνειας, συνεργασίας, ανάπτυξης, οικονομικής μεγέθυνσης. Στόχος μας είναι επίσης η αμφισβήτηση σειράς πρακτικών, ειδικότερα φορολογικών ή κοινωνικών που αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών.

Θα είμαι σαφής: η Γαλλία αρνείται μια παγκοσμιοποίηση χωρίς την ύπαρξη κανόνων, όπου κοινωνικά πρότυπα τίθενται σε αντιπαράθεση και υποβαθμίζονται και όπου η ανισότητα αυξάνεται. Είμαι όμως επίσης σαφής : η Γαλλία είναι υπέρ του ανοίγματος των συναλλαγών, αλλά με βάση τις αρχές της αμοιβαιότητας, της διαφάνειας, του σεβασμού των δημόσιων αγαθών, του περιβάλλοντος, του πολιτισμού. Και αυτός είναι ο λόγος, πάνω σε αυτές τις βάσεις η Γαλλία ενέκρινε τη συμφωνία μεταξύ Ευρώπης και Καναδά.

Από την άλλη πλευρά, οι συζητήσεις, που διεξάγονται αυτές μάλιστα τις στιγμές, για τη συμφωνία μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής – TAFTA για τους μεν, TTIP για τους δε, Διατλαντική συνθήκη- αυτές οι συζητήσεις δεν θα μπορέσουν να καταλήξουν σε συμφωνία μέχρι το τέλος του έτους. Δεν υπήρξε πρόοδος στις διαπραγματεύσεις, οι θέσεις δεν έγιναν σεβαστές, η ανισορροπία είναι προφανής. Το καλύτερο είναι λοιπόν να προβούμε με νηφαλιότητα στη διαπίστωση, παρά να συνεχίσουμε μια συζήτηση η οποία, σε αυτές τις βάσεις δεν μπορεί να προχωρήσει.

Είναι καλύτερο να μπορέσουμε να γνωστοποιήσουμε τους μεν και τους δε ότι η Γαλλία δεν θα μπορέσει να εγκρίνει μια συμφωνία που θα είχε προετοιμαστεί κατά αυτόν τον τρόπο, χωρίς τις απαιτούμενες βάσεις για μια θετική κατάληξη. Η Γαλλία προτιμά να αντιμετωπίσει την κατάσταση κατά πρόσωπο και να μην καλλιεργεί την ψευδαίσθηση για σύναψη της συμφωνίας πριν τη λήξη της θητείας του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπάρχουν ωστόσο πιθανότητες η διεθνής κοινότητα να καταφέρει να έρθει σε συνεννόηση σε βασικά διακυβεύματα. Φανήκαμε ικανοί, στο Παρίσι, -τον Δεκέμβριο, ο Laurent FABIUS προήδρευε της COP – να καταλήξουμε σε μια συμφωνία για το κλίμα. Είναι πολύ σημαντικό να περνάμε από τις υποσχέσεις στις πράξεις. Η πρόεδρος της COP, Ségolène ROYAL, προχωρά προς αυτήν την κατεύθυνση. Έχουμε μια συνάντηση τον Νοέμβριο στο Μαρακές, όπου και θα συμμετέχω για να συζητήσουμε για την πορεία των πρωτοβουλιών που ανακοινώθηκαν στο Παρίσι.

Όμως η πρώτη επιτακτική ανάγκη είναι η έναρξη ισχύος της συμφωνίας πριν το τέλος του έτους, στόχος από τον οποίο απέχουμε πολύ. Αυτός είναι ο λόγος που σας ζητώ,
Κυρίες και Κύριοι Πρέσβεις να εντείνετε τις προσπάθειές σας για να παροτρύνετε τις χώρες κατοικίας σας να κυρώσουν τη συμφωνία πριν την συνάντηση στο Μαρακές. Η Γαλλία επιτέλεσε το έργο της. Το Κοινοβούλιο –ο Πρωθυπουργός είχε δεσμευθεί με την υπουργό Περιβάλλοντος- υιοθέτησε το κείμενο στις 9 Μαρτίου. Ευχαριστώ εδώ τόσο την Εθνοσυνέλευση όσο και την Γερουσία. Οι πράξεις επικύρωσης είναι έτοιμες προς κατάθεση. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα ασχοληθεί με το ζήτημα τον Οκτώβριο. Έτσι, όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, επαναλαμβάνω όλα τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να κυρώσουν την συμφωνία πριν το τέλος του έτους.

Επιθυμώ επίσης όπως στο G20, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα να επιβεβαιώσουν την βούλησή τους για κύρωση της συμφωνίας. Προς κινητοποίηση των προσπαθειών, μια συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στις 21 Σεπτεμβρίου στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών για επιτάχυνση της διαδικασίας.

Δεύτερη επιτακτική ανάγκη, είναι η αναβάθμιση του επιπέδου προσδοκιών για την αφαίρεση του άνθρακα από το οικονομικό σύστημα. Η Γαλλία, και σε αυτόν τον τομέα, έδωσε το παράδειγμα με τον νόμο για την ενεργειακή μετάβαση. Πρέπει όμως να κάνουμε ένα ακόμα βήμα μπροστά για την τιμή του άνθρακα και αυτό θα πράξουμε ήδη με τον επόμενο νόμο περί προϋπολογισμού. Θα προτείνουμε επίσης στους ευρωπαίους εταίρους μας τη δημιουργία ενός διαδρόμου που θα επιτρέψει την αφαίρεση του άνθρακα από την οικονομία.

Τρίτη επιτακτική ανάγκη είναι η πρόσβαση της Αφρικής στις ανανεώσιμες ενέργειες, την πρόσβαση όλων των κατοίκων της Αφρικής στην ηλεκτρική ενέργεια. Είναι ένα θεμελιώδες στοιχείο της κλιματικής δικαιοσύνης.

Δέκα δισεκατομμύρια δολάρια τέθηκαν στο τραπέζι, δύο δόθηκαν από την Γαλλία που πρέπει να υλοποιήσουμε. Η Ségolène ROYAL ταξίδεψε σε είκοσι περίπου αφρικανικές χώρες και στην Τράπεζα Ανάπτυξης της Αφρικής για να συγκεντρώσει τον κατάλογο των αναμενόμενων έργων, αιολικών, ηλιακών, υδροηλεκτρικών, γεωθερμικών κλπ. Η έκθεση θα παραδοθεί, όπως προβλέπεται, στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στις 20 Σεπτεμβρίου και θα συμμετάσχω σε μια συνάντηση των αφρικανικών χωρών που θα πραγματοποιηθεί για τον λόγο αυτόν. Έχουμε ηθική υποχρέωση απέναντι στην Αφρική. Έχουν δοθεί υποσχέσεις, έχουν συγκεντρωθεί χρηματοδοτήσεις, η πίεση χρόνου υφίσταται και η Γαλλία θα καταβάλει προσπάθειες ώστε να μπορέσουμε να σταθούμε στο ύψος των υποχρεώσεων που αναλάβαμε.

Καταφέραμε, το ανέφερα ήδη, να επιτύχουμε ένα αξιοσημείωτο διπλωματικό γεγονός με τη συμφωνία του Παρισιού, το οποίο όμως δεν λογίστηκε ποτέ ως συμπέρασμα, ως μια κατάληξη, αλλά ως η απαρχή μιας διαδικασίας. Για εκείνους που διατηρούσαν επιφυλάξεις για το επείγον του διακυβεύματος, η φετινή χρονιά ήταν η πλέον θερρή που έχει καταγραφεί από την εκπόνηση των κλιματικών στατιστικών, και με επακόλουθα φυσικών καταστροφών.

Ο αγώνας για τον πλανήτη είναι επίσης εκείνος της ανάπτυξης, πρέπει να τιμήσουμε –το είπα- την υπόσχεση των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο, από το 2020, για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Και σε αυτόν τον τομέα, η Γαλλία πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα. Αυξήσαμε λοιπόν την οικονομική μας στήριξη, ο προϋπολογισμός της δημόσιας αναπτυξιακής βοήθειας αυξήθηκε το 2016 κατά 106 εκατομμύρια ευρώ και το 2017 – οι διευθετήσεις έγιναν από τον Πρωθυπουργό και από εμένα- θα έχουμε μια νέα αύξηση της δημόσιας αναπτυξιακής βοήθειας για να σταθούμε στο ύψος των υποχρεώσεών μας.

Σήμερα, το ήμισυ του φόρου επί των χρηµατοπιστωτικών συναλλαγών χρησιμοποιείται για την καταπολέμηση της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη, θα κάνουμε ακόμα περισσότερα του χρόνου, ώστε ένα ακόμα μεγαλύτερο μέρος του φόρου να διατεθεί προς αυτούς τους σκοπούς. Έχουμε λάβει και άλλες αποφάσεις που θα γίνουν γνωστές σύντομα. Κατ΄αρχάς, η ολοκλήρωση της διαδικασίας προσέγγισης μεταξύ του Ταμείου Παρακαταθηκών - Caisse des Dépôts και του Γαλλικού Γραφείου Ανάπτυξης- Agence Française de Développement, που θα εορτάσουμε και την 70ή επέτειο.

Υπενθυμίζω ότι είναι ο Στρατηγός de GAULLE που είχε αυτήν την διορατικότητα, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, ώστε να μπορέσουμε να πούμε στις χώρες που συμπορεύτηκαν με εμάς και που, εκείνη την περίοδο, δεν ήταν όλες ανεξάρτητες, ότι θα είμαστε παρόντες μέσω αυτού του Γραφείου.

Τα ίδια κεφάλαια του Γραφείου θα αυξηθούν μέχρι το τέλους του έτους και η ικανότητα παρέμβασής του θα περάσει από 8 δισεκατομμύρια σε 12 δισεκατομμύρια.

Τον Νοέμβριο, ο Πρωθυπουργός Manuel VALLS θα συγκαλέσει μια διυπουργική επιτροπή για την διεθνή συνεργασία και την ανάπτυξη και, με την ευκαιρία αυτή, η Γαλλία θα αποκτήσει νέα μέσα δράσης για τις χώρες που είναι οι πλέον ευάλωτες.

Επίσης, αποφάσισα να διατηρήσω, παρά τους όποιους δικούς μας περιορισμούς, την συνεισφορά των 360 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως προς το Παγκόσμιο Ταµείο για την Καταπολέμηση του AIDS, της Φυματίωσης και της Ελονοσίας για την περίοδο 2017-2019. Είναι πολύ σημαντικό η Γαλλία να τηρεί και σε αυτόν τομέα το λόγο της. Ήταν ήδη ο Jacques CHIRAC εκείνος που θέλησε να έχουμε τη βούληση με την UNITAID –χαιρετίζω στο σημείο αυτό τον Philippe DOUSTE-BLAZY- γιατί ήταν αυτό που η Γαλλία ήθελε να δείξει, ότι ήταν ικανή. Στη συνέχεια καταφέραμε να διατηρήσουμε σε υψηλό επίπεδο τη συμβολή μας στο Ταμείο για το AIDS.

Η ακτινοβολία της Γαλλίας είναι η επίσης η ικανότητά της στην προώθηση του πολιτισμού. Σε αυτούς τους καιρούς, μπροστά στην απειλή του σκοταδισμού, όπου πρέπει να προασπίσουμε την πολιτισμική ποικιλομορφία και τον διαπολιτισμικό διάλογο, είναι τελικά πρώτιστο μέλημά μας. Η νίκη κατά της βαρβαρότητας δεν θα είναι μόνον στρατιωτική ή πολιτική, θα είναι επίσης ηθική, πνευματική, πολιτιστική.

Με πρωτοβουλία της Γαλλίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, μια μεγάλη υπουργική διάλεξη για την προστασία της κληρονομιάς της ανθρωπότητας –εκείνης που κινδυνεύει- θα λάβει χώρα στο Άμπου Ντάμπι τον ερχόμενο Δεκέμβριο. Ο Jack LANG έχει αναλάβει τη διοργάνωσή της. Στόχος μας είναι η διεθνής κοινότητα, τα μεγάλα μουσεία του κόσμου, οι κάθε είδους μαικήνες, να αναλάβουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις : καταπολέμηση της παράνοµης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών, αλλά επίσης και δημιουργία αναγκαίων συνθηκών για την προστασία έργων που απειλούνται και αποκατάσταση των κατεστραμμένων χώρων.

Σε έναν άλλον τομέα, εκείνου της δημοκρατίας και της διαφάνειας –που συμβάλλει όμως στην προώθηση των αξιών μας- η Γαλλία θα φιλοξενήσει την 4η Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής για την Ανοικτή Διακυβέρνηση. Συμμετέχουν 70 χώρες και μεγάλος αριθμός εκπροσώπων της Κοινωνίας των Πολιτών και αποσκοπεί στην ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών και της δημοκρατίας.

Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες αφορούν –το ανέφερα ήδη- στην ακτινοβολία της Γαλλίας, στην βούλησή μας για προαγωγή της μεγάλης ιδέας της γαλλοφωνίας. Η γαλλοφωνία είναι πολύ περισσότερα από την υπεράσπιση μιας γλώσσας που δεν είναι μόνον η δική μας και είναι εκείνη που ομιλείται από όλο και περισσότερα άτομα ανά τον κόσμο. Πρόκειται επίσης για ένα όραμα, μιας αντίληψης του πλανήτη, της οργάνωσής του, των αξιών του. Είναι ένα μήνυμα που απευθύνουμε στο όνομα της ελευθερίας και των δικαιωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που η Σύνοδος Κορυφής της Γαλλοφωνίας τον ερχόμενο Νοέμβριο στη Μαδαγασκάρη θα αποτελέσει την ευκαιρία ανάληψης νέων πρωτοβουλιών. Όμως δεν υπάρχει γαλλοφωνία εάν οι ίδιοι οι Γάλλοι δεν συμβάλλουν. Δεν ανήκει αναγκαστικά στους γενναιότερους να το κάνουν, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η γλωσσική πολυμορφία αποτελεί πλεονέκτημα, όχι μόνον για την χώρα μας, αλλά και για την ανάπτυξη πολλών ηπείρων. Ως προς αυτό, θέλω να χαιρετίσω όλα αυτά που γίνονται από το διδακτικό μας προσωπικό στα λύκεια και σχολικά ιδρύματα του εξωτερικού. Θέλω επίσης να τονίσω την μεγάλη συμβολή των εκπροσώπων των Γάλλων του εξωτερικού, των Γάλλων του εξωτερικού στο σύνολό τους, στην ακτινοβολία της Γαλλίας, της γαλλοφωνίας, του πολιτισμού και της οικονομίας.

Πόσες φορές δεν συνάντησα, στις χώρες που επισκέπτομαι, τους Γάλλους του εξωτερικού, πολλοί από τους οποίους διαθέτουν διπλή υπηκοότητα και οι οποίοι αγαπούν τη Γαλλία χωρίς να φοβούνται μήπως χάσουν τον σύνδεσμο που τους ενώνει με την χώρα καταγωγής τους που δεν ζουν πια. Αλλά και τους οικονομικούς παράγοντες που είναι αφοσιωμένοι στην προώθηση των εξαγωγών μας, καθώς και νέους, πολλούς νέους, που αφιερώνονται, είτε σε εθελοντικές δράσεις, είτε στις επιχειρήσεις, τον πολιτισμό ή την ανθρωπιστική δράση. Θέλω να χαιρετίσω αυτήν την κινητοποίηση της Γαλλίας για τις αξίες που πρεσβεύουμε.

Το μεγάλο θέμα που θα μας απασχολήσει ακόμα κατά τους επόμενους μήνες, ίσως και για τα επόμενα χρόνια, είναι το μέλλον της ευρωπαϊκής ηπείρου. Αυτό που έγινε με το Brexit, δεν είναι μια ακόμα κρίση, είναι η ίδια η κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η εκστρατεία του βρετανικού δημοψηφίσματος έδειξε μέχρι που μπορεί να οδηγήσει ο πειρασμός της εθνικής κυριαρχίας και κατέδειξε τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι λαϊκιστές παντού –όχι μόνον στο Ηνωμένο Βασίλειο, όχι μόνον στην Ευρώπη, ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες- καλλιεργώντας την εσωστρέφεια και εκμεταλλευόμενοι τους φόβους. Αν δεν ανακοπεί, η πορεία αυτή υπονομεύει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και οδηγεί αναπόφευκτα στη διάσπαση και στην επιστροφή στα εθνικά σύνορα.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε περί τίνος πρόκειται. Έχουμε πάντα τη συνήθεια να σκεφτόμαστε ότι αυτό που γνωρίσαμε μπορεί να υπάρχει για πάντα : η δημοκρατία, η Ευρώπη, οι αξίες, ο κοσμικός χαρακτήρας. Φανταζόμασταν πάντα ότι είναι δεδομένα, αλλά όχι, είναι ένας αγώνας, μια μάχη και αυτό προϋποθέτει να έχουμε πλήρη συνείδηση ώστε να κινητοποιηθούμε αναλόγως.

Είχαμε μιαν άλλη εικόνα για το τι μπορούσε, δυστυχώς, να μην κάνει η Ευρώπη, ή να κάνει κατά αμεθόδευτο τρόπο: η ροή των προσφύγων το 2015 που κατέδειξε τις βαθιές ρωγμές που υπάρχουν στην ήπειρό μας. Οδήγησε μερικές χώρες να κλειστούν στον εαυτό τους, άλλες να ανοιχτούν, για να διαπιστώσουν στη συνέχεια –και ήταν η θέση της Γαλλίας, και άξιζε να είχε εισακουσθεί από την αρχή- ότι έπρεπε απλά, αλλά ήταν μια γενναία επιλογή, να προστατεύσουμε τα εξωτερικά σύνορα, να διασφαλίσουμε τον Χώρο Σένγκεν, για να υποδεχτούμε εκείνους που έπρεπε και να συνοδεύσουμε πίσω εκείνους που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για την κτήση δικαιώματος εγκατάστασης στην Ευρώπη και να το κάναμε με αξιοπρεπή τρόπο, αλληλέγγυα και αποτελεσματικά.

Λοιπόν, τίποτα δεν θα είναι δυνατό στην Ευρώπη εάν δεν υπάρξει αποκατάσταση εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη των λαών –πολλοί είναι εκείνοι που δεν καταλαβαίνουν πια την έννοια του ευρωπαϊκού σχεδίου- εμπιστοσύνη μεταξύ των Κρατών που βλέπουν την Ένωση είτε ως μια υπέρμετρη πειθαρχία, είτε ως μια υπέρμετρη αλληλεγγύη. Εμπιστοσύνη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, των οποίων οι διαδικασίες –αλλά αυτό δεν αφορά μόνο στα ευρωπαϊκά όργανα- δεν ανταποκρίνονται πια στις επιτακτικές ανάγκες της περιόδου. Μια νέα ώθηση είναι λοιπόν αναγκαία.

Σε λίγο έρχεται η Σύνοδος Κορυφής στην Μπρατισλάβα, στις 16 Σεπτεμβρίου. Είναι η ευκαιρία να θέσουμε τις πολιτικές βάσεις με έναν οδικό χάρτη για τους επόμενους μήνες. Υπάρχουν, κατά την άποψή μου, δύο βασικά διακυβεύματα για το μέλλον της Ευρώπης: η προστασία των πολιτών και προετοιμασία του μέλλοντος. Είναι αυτό που θα επιτρέψει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και της κοινής λογικής. Δεν πρόκειται για μια θεσμική συζήτηση, την οποία δεν έχουμε ανάγκη, αλλά βασικές και συγκεκριμένες αλλαγές.

Καταθέτω λοιπόν πέντε προτάσεις για την Σύνοδο Κορυφής στη Μπρατισλάβα.

Η πρώτη αφορά ένα σχέδιο για την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης. Είναι απολύτως αναγκαίο για την ασφάλεια, είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να ελέγξουμε την μετανάστευση και να υποδεχθούμε αξιοπρεπώς εκείνους που δικαιούνται δικαίωμα ασύλου. Αυτό συνεπάγεται τον συστηματικό έλεγχο κάθε σημείο εισόδου και εξόδου, καθώς και την ανάπτυξη νέων ευρωπαίων συνοριοφυλάκων και η Γαλλία, και σε αυτήν την περίπτωση, αναλαμβάνει το δικό της μερίδιο ευθύνης.

Η δεύτερη πρόταση αφορά την ευρωπαϊκή άμυνα. Πρόκειται για ένα θέμα που είναι τόσο παλιό όσο και η ίδια η Ευρώπη, αλλά, Ιστορικά, δεν ξεκινήσαμε από την άμυνα, αλλά από την οικονομία και μετά συνεχίσαμε με το νόμισμα. Τώρα είναι η ώρα να αντιστρέψουμε τη διαδικασία, όχι να θέσουμε υπό αμφισβήτηση αυτό που κάναμε, αλλά να πούμε ότι η αλληλεγγύη σημαίνει κατ’αρχάς να παραμείνουμε σε αυτό που θεωρούμε ουσιαστικό και να μπορούμε να δρούμε, όπως κάνει η Γαλλία, ώστε να έχουμε τον έλεγχο του πεπρωμένου του πλανήτη και του δικού μας. Έτσι λοιπόν, η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει όλες τις στρατιωτικές ικανότητες, τους απαραίτητους βιομηχανικούς πόρους για να οικοδομήσει την στρατηγική της αυτονομία και προτείνω την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού ταμείου ασφάλειας και άμυνας. Στη συνέχεια, αργότερα, τα Κράτη που επιθυμούν να αναλάβουν πιο φιλόδοξους στόχους μπορούν να συγκροτήσουν μια διαρκή διαρθρωμένη συνεργασία, η οποία προβλέπεται από τις Συνθήκες.

Η πρώτη πρόταση, είναι η επένδυση για το μέλλον. Υπήρξε το σχέδιο Γιούνκερ και θέλω να χαιρετίσω την πρωτοβουλία του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Προτείνω σήμερα τον διπλασιασμό του σχεδίου Γιούνκερ διευρύνοντάς το στον τομέα της έρευνας, της εκπαίδευσης, των ψηφιακών και ενεργειακών υποδομών.

Στη ζώνη του ευρώ, έχουμε ανάγκη μιας φορολογικής και κοινωνικής εναρμόνισης. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε το ίδιο νόμισμα, τους ίδιους κανόνες πειθαρχίας εάν υπάρχουν στρεβλώσεις που εξακολουθούν να υφίστανται και που εμποδίζουν την οικοδόμηση ενός αληθινού κοινού χώρου.

Έκανα την πρόταση, δεν είναι καινούρια, μιας επιπλέον οικονομικής ικανότητας για την ζώνη του ευρώ. Η ζώνη του ευρώ έχει σχέδια που της ανήκουν και που πρέπει οπωσδήποτε να χρηματοδοτήσει με τα δικά της μέσα.

Η τέταρτη πρόταση είναι να δράσουμε ώστε να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε μαζί το κοινωνικό και φορολογικό ντάμπιγκ και να μπορέσουμε να προχωρήσουμε περισσότερο ώστε οι μεγάλες πολυεθνικές ψηφιακής τεχνολογίας, που έρχονται εδώ και τρέφονται με την αξία ή άλλες φορές δεσμεύοντάς την, χωρίς ποτέ να επιστρέφουν το κέρδος που οι μεγάλες αυτές εταιρείες επωφελούνται στις χώρες όπου ακριβώς ο πλούτος αυτός δημιουργείται.

Τέλος, η τελευταία πρόταση, είναι ότι η Ευρώπη πρέπει να δώσει ελπίδα στους νέους. Εάν η νέα γενιά δεν πιστεύει πια στον εαυτό της, δεν θα υπάρχει πια η Ευρώπη. Υπάρχουν λοιπόν στοιχεία που επιτρέπουν σε αυτήν την νεολαία να σκέφτονται ότι η κινητικότητα, η ελεύθερη διακίνηση είναι ένα προτέρημα, αλλά για ποιους και για πόσο ;

Υπάρχει το Erasmus που διευρύνθηκε ήδη στους μαθητευόμενους. Καλό είναι αυτό, αλλά πρέπει να προχωρήσουμε περισσότερο. Κάθε νέος θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, να μπορεί να κάνει μια εκπαίδευση, μια εργασία, να συμμετέχει στα κοινά στην Ευρώπη για να ανακαλύπτει την κληρονομιά της να συμμετέχει στην κλιματική δέσμευση.

Η ευρωπαϊκή νεολαία έχει ανάγκη ελπίδας, κυρίως όταν οι ιστορικοί πρόοδοι που σημειώθηκαν αμφισβητούνται.

Σε αυτό το σημείο να τονίσουμε ότι η απόφαση του βρετανικού λαού να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μια συγκυριακή απόφαση, δεν είναι μια απόφαση λόγω των περιστάσεων, και δεν μπορούμε να αναγκάσουμε τους Βρετανούς να αλλάξουν την επιλογή τους, μπορούμε μόνον να την σεβαστούμε. Η απόφαση αυτή είναι αμετάκλητη και πρέπει να εξάγουμε τα συμπεράσματα που απορρέουν.

Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα μπορεί πια, όταν θα έχει βγει, να συμμετάσχει στις ευρωπαϊκές αποφάσεις. Ποιος θα μπορούσε να το καταλάβει; Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα μπορεί πια ούτε να έχει πρόσβαση στην εσωτερική αγορά, εκτός και εάν αποδεχτεί τις τέσσερεις ελευθερίες, δηλαδή ειδικότερα την ελεύθερη μετακίνηση, εάν αποδεχτεί το σύνολο των κανονιστικών ρυθμίσεων, ακόμα και την συνεισφορά στον προϋπολογισμό.

Γνωρίζω καλά ότι πρόκειται για δύσκολες αποφάσεις για την Κυβέρνηση της Theresa MAY. Ζητά χρόνο, επαρκές χρονικό διάστημα για την προετοιμασία της διαβούλευσης, προφανώς, αλλά το χρονοδιάγραμμα της επίκλησης του άρθρου 50 δεν θα μπορέσει να παραταθεί διατρέχοντας τον κίνδυνο να υπάρξει αστάθεια και ανασφάλεια, κάτι το οποίο δεν θα ήταν καλό ούτε για το Ηνωμένο Βασίλειο, ούτε αποδεκτό από την Ευρώπη.

Για την Γαλλία, όλα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το 2019. Είναι ο χρόνος που πρέπει να αφήσουμε για την προετοιμασία και κυρίως για τη διαβούλευση.

Κυρίες και Κύριοι Πρέσβεις, θέλοντας να παραμείνουμε πιστοί στο μήνυμα, η Γαλλία μεταφέρει ένα μήνυμα σεβασμού, ένα μήνυμα ανοικτού πνεύματος, ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ένα μήνυμα δημοκρατίας και ελευθερίας όπου η Γαλλία θα μπορεί να συνεχίζει να ακούγεται, να γίνεται σεβαστή και λαμβάνεται υπόψη.

Την ώρα που ο εξτρεμισμός ευδοκιμεί και επωάζεται από τον φόβο, ακόμα και στους μεγαλύτερους εταίρους μας, την ώρα που ορισμένοι θα ήθελαν να μας κάνουν να αμφισβητήσουμε το κοινό μας πεπρωμένο, προτιμώ να πω ένα προφανές γεγονός που διαπιστώνω από τότε που βρίσκομαι στο τιμόνι της Γαλλίας. Ο κόσμος γνωρίζει –ίσως περισσότερο από τους ίδιους τους Γάλλους- τι αντιπροσωπεύει η Γαλλία. Όχι μόνον γιατί είναι η πατρίδα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι μόνον γιατί ήταν πάντα στο πλευρό των χωρών που αγωνίζονται για την ελευθερία τους, αλλά γιατί είναι ικανή να μιλά σε όλους, να παίρνει πρωτοβουλίες. Γιατί δεν αντιλαμβάνεται το ρόλο της ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου ασφαλείας για να εμποδίσει, για να σταματήσει –ακόμα και εάν αυτό μπορεί ορισμένες φορές να είναι αναγκαίο- αλλά για να υπάρξει δράση, για να βρεθούν πολιτικές λύσεις στις κρίσεις.

Λοιπόν, να υποχωρήσουμε στις αξίες μας θα ήταν όχι μόνον μια συρρίκνωση για το Κράτος δικαίου μας, αλλά και ένας κίνδυνος για την εθνική μας συνοχή, ακόμα και εάν γνωρίζουμε την έκταση της απειλής. Κυρίως, θα επηρέαζε δυσμενώς την διεθνή μας επιρροή.

Η Γαλλία είναι δυνατή όταν είναι ο εαυτός της, όχι όταν αλλάζει πρόσωπο. Απέναντι στη μισαλλοδοξία, το μίσος, το σκοταδισμό, η Γαλλία δεν έχει τίποτα να αρνηθεί από αυτό που είναι. Διαθέτει τα μέτρα δράσης, στο εσωτερικό με τη δύναμη του νόμου, στο εξωτερικό με την διπλωματία μας και τη δύναμη των ενόπλων δυνάμεων, όπως διαθέτει επίσης και τρόπους δράσης μέσω της οικονομίας.

Θέλω να χαιρετίσω όλες τις επιχειρήσεις που κινητοποιούνται για τις εξαγωγές μας, θέλω επίσης να χαιρετίσω όλους αυτούς τους ερευνητές, τους παραγωγούς καινοτομίας που μας δίνουν την δυνατότητα προβολής της γαλλικής τεχνολογίας στον κόσμο. Θέλω επίσης να τονίσω τον ρόλο των καλλιτεχνών, των δημιουργών που βοηθούν τη Γαλλία να λαμβάνεται υπόψη, να θαυμάζεται. Θέλω επίσης να τονίσω την ικανότητα υποδοχής που διαθέτουμε.

Μια Γαλλία κλειστή, μια Γαλλία που θα έλεγε ότι οι ξένοι φοιτητές δεν πρέπει πλέον να έρχονται εδώ να εργαστούν, μια Γαλλία που δεν θα γνώριζε ακριβώς τι να κάνει μέσα στην παγκοσμιοποίηση και που δεν θα σταματούσε να κλείνει και να κλείνεται στον εαυτό της, μια τέτοια Γαλλία δεν θα ήταν σύμφωνη με την Ιστορία μας, δεν θα είχε μέλλον.

Η Γαλλία ανέκαθεν θεωρούσε ότι ρόλος της ήταν, πέρα από την υπεράσπιση των συμφερόντων της, να είναι χρήσιμη στον κόσμο, στην ειρήνη, στην ανάπτυξη και την προστασία του πλανήτη. Το δείξαμε. Αυτό που θα μείνει στην Ιστορία, με τη συμφωνία για το κλίμα, δεν είναι μόνον ότι έλαβε χώρα την ίδια στιγμή που η Γαλλία δεχόταν τρομοκρατικά χτυπήματα και όπου όλες οι χώρες ήθελαν την ώρα εκείνη να δείξουν την αλληλεγγύη τους, κάτι που αποτέλεσε πολύ σημαντική πράξη. Η συμφωνία αυτή θα μείνει γιατί τώρα θα ερμηνευτεί παντού και θα αλλάξει τον κόσμο. Η Γαλλία πρέπει πάντα να έχει μέσα της την ελπίδα ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Αυτό είναι το θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής που ηγούμαι εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια. Χθες με τον Laurent FABIUS, σήμερα με τον Jean-Marc AYRAULT και την Κυβέρνηση του Manuel VALLS. Μια εξωτερική πολιτική στην οποία συμβάλλετε στην εφαρμογή της σε όλες τις χώρες όπου έχετε την τιμή να εκπροσωπείται τη Γαλλία.

Ζήτω η Γαλλία, ζήτω η Δημοκρατία.»

πηγή : Ιστοσελίδα της Προεδρίας της Γαλλικής Δημοκρατίας: http://www.elysee.fr/chronologie/#e14038,2016-08-30,discours-du-pr-sident-l-occasion-de-la-semaine-des-ambassadeurs

δημοσίευση 04/10/2016

Αρχή σελίδας